38 ( برای بابا )

یک سال گذشت. یعنی 365 روز و 365 شب. شبهایی که به بی خوای گذشت و روزهایی که ثانیه به ثانیه غرق یادش بودیم...

یک ساله که صدای قشنگش رو نمی شنویم و عطر تنش تو فضای خونه نیست.

یک ساله که بی پناه شدیم و معنای واقعی دلتنگی رو درک کردیم...

یک ساله که شماره اش هنوز توی گوشیمه و هر روز بهش خیره میشم و نمی تونم تماس بگیرم چون دیگه کسی نیست جواب بده: جانم دخترم. جانم جوجوی بابا...

بابا یک سال از آخرین پیامی که بهت دادم و هیچ وقت نخوندی گذشت...

ما چجوری بدون تو زندگی می کنیم؟

همه گفتن خدا بهتون صبر بده و ما چاره ای جز صبر نداشتیم و نداریم.

ولی حتی ذره ای از غم و درد نبود تو کم نشد که هیچ، لحظه به لحظه بیشتر هم شد.

حالا یک ساله تنها ماْمن آرامشمون اومدن بر سر مزارته و بوسیدن عکسهات...

ای کاش جهان دیگری هم وجود داشته باشه و باز هم تو بابای من باشی...

ای کاش بشه باز هم تو رو دید و صدای زیبات رو شنید و در آغوشت گرفت...