34

آدمها نمی دونن چقدر نادون هستن. آدمها ادعای فخر و کمال می کنن. آدمها نمی دونن دلی که شکست دیگه درمان نمیشه. آدمها ظالمن و نمی دونن تاوان ظلم چقدر سخته. آدمها نمی دونن آدمیت چیه. آدمها تا وقتی کارت دارن دورت هستن و وقتی کارشون باهات تموم بشه میرن و دیگه برنمی گردن. آدمها حقت رو می خورن. دلگیرم از آدمها. آدمهایی که فکر می کنی نزدیکترینن بهت اما بیشترین زخم های عالم رو از همونا می خوری. همونایی که هر کاری ازت براومد براشون کردی و حالا بهت ظلم می کنن. حقت رو می خورن و بی شرمانه ترین حرفهای عالم رو بهت می زنن. ولی باز تو می مونی و یه دنیا فکر و خیال که نکنه تو بد بودی و از ناآگاهی کاری کردی که باهات چنین رفتاری می کنن و ترس تمام وجودت رو می گیره که نکنه حق الناس گردنت باشه.

* میشینم یه گوشه و قرآن باز می کنم و به فکر فرو میرم که یه نفر دیگه هست که از خدا می خواد تقاص کارهای تو رو بهت بده و من دعا میکنم که خدا بهش آگاهی بده... و من بی پناه تر از همیشه ساعتها اشک می ریزم و هیچ دعایی برای آرامش خودم به ذهنم نمی رسه...

** چقدر این روزها سخت میگذره و چقدر ترس وجودم رو گرفته...

ساقی می...