ساقی می

خانه هایی هست، زیبا و تماشایی. اما نخواسته ام که زمانی دراز در هیچ یک از آنها مأوا گزینم... ترس از درهایی که بر روی آدمی بسته می شوند... ترس از دامها و تله ها... اتاق هایی که روح را به زندان می کشند... میل شدید به نوجویی... « ترک کردن... » ترس از تکرار... « ای صحرای شن، شاید می توانستم عاشقانه دوستت بدارم...» اما شب... * زندگی به چشم ما وحشی بود و طعمی نامنتظر داشت و دوست دارم که خوشبختی در اینجا باشد، همچون شکوفه هایی که بر گور می روید... xa0 ** بعد از 20 روز دلتنگی... و این انتظاری بس زیاد......

ادامه مطلب